Het is het einde van het schooljaar. Tijd voor afscheid en leuke cadeautjes voor de docenten van je kinderen. De commercie speelt hier handig op in met kant en klare cadeaus. Repen chocolade, tasjes, bloemenzaden…
Leuk idee zo’n cadeautje.
Voor een docent is het altijd leuk als leerlingen laten blijken dat ze het fijn vonden om les van je te krijgen. Waardering vindt iedereen fijn.
Maar wist je dat zo’n onschuldig cadeautje soms een boodschap meestuurt die veel verder reikt dan die ene juf of meester?
Een boodschap die je kind oppikt.
En internaliseert.
En gaat geloven.
De liefste juf, de stoerste meester (en wat je kind daarvan leert)
Misschien denk je nu: het is maar een cadeautje. Zo’n vaart loopt het toch niet?
Maar kinderen leren niet alleen van wat we zeggen. Ze leren van wat ze voortdurend om zich heen zien en horen.
En wat horen ze?
“Voor de liefste juf.”
“Voor de stoerste (of beste) meester.”
We zijn niet gewend om te zeggen “de liefste meester”, zeker niet in deze tijd van “me too”. Een vrouw stoer noemen doen we ook niet snel.
En zo heb je veel meer van die labels die we onbewust opplakken.
Labels worden verwachtingen, verwachtingen worden beperkingen
Ik heb vroeger veel te horen gekregen dat ik lief moest zijn. Dat ik niet boos mocht worden. Dat ik me moest aanpassen als ik gepest werd. Dat ik vooral het voortouw niet mocht nemen.
Mijn broer kreeg juist het advies om van zich af te bijten als hij gepest werd. Ook eens wat meer het initiatief te nemen. Wat mannelijker, lees stoerder, te doen.
Het zit echt ingebakken in ons taalgebruik. Vrouwen en meisjes zijn lief, aardig, rustig, volgzaam. Mannen zijn stoer, recht door zee, druk, sterk.
Maar als je kind deze labels vaak te horen krijgt dan gaat het geloven dat het zo hoort.
Een meisje durft haar stoere kant niet te laten zien en een jongen zijn lieve kant niet. Daardoor kan het kind niet zichzelf zijn.
Misschien herken je het bij je eigen kind:
Je dochter die zich terugtrekt als ze boos is, omdat boos zijn “niet lief” is.
Je zoon die zijn tranen inhoudt, omdat jongens niet huilen.
Je kind dat niet durft te zeggen wat het écht wil, uit angst dat het niet past bij wie het zou moeten zijn.
Dat zijn geen losse momentjes. Dat is een patroon dat zich aan het vormen is.
Je kind gaat zijn gedrag aanpassen aan de ‘ongeschreven regels’. Het gedrag dat daar niet bij past stopt het weg.
Je snapt wel dat je kind daar lang last van kan hebben.
Misschien heb je het zelf ook wel meegemaakt.
Ik in ieder geval wel. Als ‘lief meisje’ probeerde ik steeds het de ander naar de zin te maken. Wat ik zelf wilde was niet belangrijk.
Dat heeft me lang beperkt in mijn leven.
De gevolgen op lange termijn
Omdat ik vaak te horen kreeg dat ik me maar moest aanpassen als ik gepest werd, ging ik geloven dat het aan mij lag. Ik deed gewoon niet genoeg mijn best, dacht ik.
Dit kan ook gebeuren met jouw kind. Door die onbewuste labels krijgt je kind het gevoel dat het niet goed genoeg is.
Dat het beter zijn best moet doen.
Dat het perfect moet zijn.
Maar dat kan natuurlijk helemaal niet. Dus krijgt je kind het gevoel dat het faalt.
Als dat een keer gebeurt is dat nog niet zo erg.
Maar wat als je kind dat vaker gaat voelen? Dan wordt het misschien bang om nieuwe dingen te proberen. Of het begint er gewoon niet aan.
Je kind trekt zich steeds meer terugtrek. Faalangst ligt op de loer of wordt verder gevoed.
Hoe je dit voorkomt
Wees bewust met je oordelen over anderen. Je kind hoort ze en internaliseert ze.
Waarschijnlijk denk je: “Oh maar mijn kind weet wel dat het niet voor hem geldt. Hij mag zijn zoals hij is.”
Maar besef dit: elk kind wil aan de verwachtingen van zijn ouders voldoen. Dat is een aangeboren eigenschap.
Maak dus ruimte voor alle kanten van je kind. Laat het boos, lief, stoer of bang zijn. Ongeacht of het een jongen of een meisje is.
Emoties zijn altijd waar.
Hoe ik je daarbij kan helpen
Misschien schrik je soms van emoties van je kind. Of weet je niet altijd wat je met zijn gedrag aan moet. Dan kan het fijn zijn als je kind met zijn emoties ergens terecht kan.
Ik ben neutraal. Dat maakt het voor mij makkelijk om alle kanten van je kind te accepteren. Ik luister zonder oordeel. Je kind kan stoom bij mij uitblazen. Een luisterend oor is vaak al voldoende.
Als er meer nodig is dan kunnen we dat samen bespreken. Mocht je het prettig vinden om hierover met mij te sparren maak dan hier een afspraak voor een gratis gesprek met mij.
Je houdt er altijd een paar persoonlijke tips aan over.
Lieve groeten van Clementine
